Home
Zoogdieren
Vogels
Reptielen en AmfibieŽn
Vissen
Insekten en Spinnen
Lagere dieren
Uitgestorven dieren
Diergedrag
Leefgebieden
Bescherming


Siberische tijger
ORDE:
Roofdieren

FAMILIE:
Katachtigen

GESLACHT & SOORT
Panthera tigris altaica

De Siberische tijger is de grootste levende kat ter wereld. Het is een dier met een zeldzame gratie en schoonheid. Jammer genoeg is hij in het wild net zo zeldzaam geworden, dat het merendeel van deze tijgers in dierentuinen leeft.

De zeldzame Siberische tijger leeft eigenlijk niet in SiberiŽ, maar in het Amoer-Oessoeri-gebied, waar het grootste deel van het jaar sneeuw ligt. Het territorium van het mannetje is zeer groot en hij deelt het meestal met twee vrouwtjes.
Leefwijze
De Siberische tijger leeft in zeer grote territoria die per stuk tot 3000 km2 kunnen beslaan. Als er in dit gebied voldoende prooidieren te vinden zijn, blijft een tijger meestal jarenlang binnen de grenzen van zijn gebied. Als het voedsel schaars wordt, kan het gebeuren dat een tijger een keer vee of huisdieren pakt.

Zowel het mannetje als het vrouwtje markeren hun territorium met urine en krabsporen op bepaalde bomen. Alleen territoria van vrouwtjes overlappen soms die van een mannetje. Mannetjes verdedigen hun gebied ook alleen tegen andere mannetjes. Daarbij concentreren ze zich op de belangrijkste gebiedsdelen, zoals de grenzen met een territorium van een vrouwtje, of gebieden met een goed prooidieraanbod.
Het tijgermannetje leidt een solitair bestaan. Hij is tolerant ten opzichte van vrouwtjes, en duldt zelfs dieren van beide geslachten die zijn gebied doorkruisen.

Voortplanting
De Siberische tijger heeft geen vaste paartijd in het jaar. Het vrouwtje laat zien dat ze paringsbereid is door urinemarkeringen en krabsporen op bomen. Aangezien tijgers meestal enorme territoria hebben, gaat een tijgervrouwtje vaak zelf op zoek naar een partner.
Het vrouwtje is slechts 3-7 dagen vruchtbaar. Gedurende deze tijd paren het mannetje en het vrouwtje meerdere keren en blijven die tijd samen. Vervolgens verlaat het mannetje het vrouwtje weer,
en gaat op zoek naar een ander vrouwtje.

Na ongeveer 95-112 dagen worden op een beschutte plek twee tot vier blinde jongen geboren. De moeder zoogt de welpen en laat ze in het begin nauwelijks alleen. De ogen van de jongen gaan na ongeveer twee weken open als ook de eerste tanden beginnen door te breken.
Met twee maanden verlaten de welpen voor het eerst hun schuilplaats. De moeder brengt hen vlees, en zoogt hen ook nog tot ze een maand of vijf, zes zijn. Meestal neemt ze tegen die tijd haar jongen al mee op jacht.

Als de welpen nauwelijks een jaar oud zijn, kunnen ze zelf op jacht gaan, nadat ze van hun moeder de belangrijkste overlevingstactieken geleerd hebben. Met twee jaar lukt het vaak al om grote prooidieren te grijpen. In de leeftijd van drie tot vijf jaar verlaten ze hun moeder, en zoeken een eigen territorium.

Voedsel en jacht
Ondanks zijn grote kracht en de scherpe zintuigen, heeft een tijger veel tijd nodig voor de jacht, omdat hij meestal maar een op de tien keer succes heeft bij een aanval.

Een tijger sluipt tot 10-25 meter van een prooidier, overvalt hem met een onverwachte sprong, en grijpt hem in de nek. Daarbij blijven zijn achterpoten op de grond staan.

Kleine prooidieren worden door een beet in de nek gedood, grotere dieren worden eerst omvergeworpen en door een beet in de keel gewurgd. Als een tijger een prooi mist, volgt hij hem nog ongeveer 200 meter, maar heeft dan meestal toch geen succes meer.
Nadat een tijger zijn prooi heeft gedood, trekt hij zich in een schuilplaats terug, meestal in de buurt van water. Daar eet en drinkt hij, voordat hij de laatste resten verstopt en eerst gaat slapen. Vervolgens keert hij terug om de rest op te eten. Maar meestal moet hij eerst alle concurrenten wegjagen die ook op een hapje azen.

Speciale aanpassing
De wintervacht van een Siberische tijger ziet er, in tegenstelling tot de rood-oranje kleur van tijgersoorten die in warmere klimaten leven, eerder gelig uit: zijn lichtere vacht vormt een betere schutkleur in de met sneeuw bedekte taiga's. Aangezien de Siberische tijger bij temperaturen van min 45 graden Celsius moet kunnen leven, bezit hij een dichtere vacht en langere haren dan de andere tijgers. Hij is bovendien de enige tijgersoort die aan de flanken en buik een vetlaag tot vijf centimeter dikte heeft die hem tegen de extreem lage temperaturen en de ijzige wind beschermt.

Korte feitjes
∑ Tijgers kunnen zulke zware prooidieren verslepen dat er vijf mannen voor nodig geweest zouden zijn.

∑ Volgens een legende lokken tijgers herten door hun roep na te doen. Maar dit is niet waar: als ze werkelijk een keer hertachtige geluiden produceren, berust dit louter op toeval.

∑ De tijgers hebben dagelijks minstens 9-10 kilo vlees nodig om in dit ijskoude klimaat te kunnen overleven.

∑ Op zoek naar schaars geworden prooidieren, trok een tijger eens 1000 km in 22 dagen.

∑ De zwaarste Siberische tijger die ooit gewogen werd, was 384 kilo zwaar.

- - -

AFMETINGEN
Lengte: mannetje 2,7-3,8 m, vrouwtje kleiner
Schouderhoogte: 105-110 cm
Gewicht: 250-280 kg

VOORTPLANTING
Geslachtsrijp: met 3-5 jaar
Paartijd: het hele jaar
Draagtijd: 95-112 dagen
Worpgrootte: meestal 3-4, maximaal 7 jongen

LEEFWIJZE
Gedrag: nachtdier, mannetje leeft solitair
Levensverwachting: ongeveer 15 jaar
Voedsel: edelherten en sikaherten, wilde geiten, wilde zwijnen, elanden, lynxen, beren; maakt ook jacht op kleinere prooidieren

VERWANTE SOORTEN
Er zijn acht tijger-ondersoorten. Een aantal daarvan, zoals de Javaanse en de Balinese tijger, is al uitgeroeid.

Verspreidingsgebied van de Siberische tijger

VERSPREIDING
In het stromingsgebied van de Amoer en de Oessoeri in het uiterste oosten van Rusland en in Noord-China.

SOORTBESCHERMING
Deze ondersoort van de tijgers wordt vooral bedreigd door verlies aan leefgebieden. Vermoedelijk leven er in het wild nog ongeveer 300 exemplaren. Er zijn tegenwoordig veel meer Siberische tijgers in gevangenschap dan in het wild.

design by Cafť Noir Nieuwe Media